است كه أول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد . مسأله 277 - اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد وبعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آن جا را آب كشيده يا نه ، چنانچه بداند در موقع وضو ملتفت پاك بودن ونجس بودن آن جا نبوده وضو باطل است ، واگر مىداند ملتفت بوده ، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه ، وضو صحيح است . ودر هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . مسأله 278 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد در آب كر يا جارى فرو برد وقدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، بعد به دستوري كه گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد . شرط هفتم : آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد . مسأله 279 - هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن هر چند يك ركعت آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد . مسأله 280 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد قربت يا براي كار مستحبى مانند خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است واگر فقط براي خواندن آن نماز وضو بگيرد اگر نمىخواست نماز بخواند ، وضو نمىگرفت ، باطل است . شرط هشتم : آن كه به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است . مسأله 281 - لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ولى بايد در تمام وضو متوجه باشد كه وضو مىگيرد ، بطورى كه اگر از أو بپرسند چه مىكنى بگويد وضو مىگيرم . شرط نهم : آن كه وضو را به ترتيبي كه گفته شد به جا آورد يعنى أول صورت وبعد دست راست وبعد دست چپ را بشويد وبعد از آن سر وبعد پاها را مسح